Sugerowano, że główną aktywną substancją czosnku jest allicyna i że produktem jej rozpadu są siarczki. Jeżeli ząbek czosnku lub główka cebuli nie zostaną przecięte, nie wydobędzie się z nich charakterystyczny, silny zapach; on pojawia się dopiero wtedy, gdy te rośliny zostaną naruszone.

Czosnek był stosowany jako roślina lecznicza w wielu, jeśli nie w większości kultur, od czasów antycznych. Jednak dopiero niedawno zbadano jego składniki. Głównym jest allin, którego zawartość wynosi około 10 g/kg. Allin jest związkiem zawierającym siarkę — ale nie ma zapachu.

Często uważa się, że leki ziołowe są całkowicie bezpieczne. To jest niebezpieczne nieporozumienie. Jak wszystkie doustne leki, zioła mogą powodować problemy i trzeba wziąć pod poważną rozwagę możliwość wystąpienia efektów ubocznych.

W Niemczech autorytety zezwoliły na używanie czosnku w następujących przypadkach:
• Do wspomagania leczenia dietetycznego w przypadku podniesionego poziomu lipidów we krwi.

Dalszego dowodu, że allicyna nie jest sama w sobie aktywnym składnikiem czosnku, dostarcza nam proces przygotowywania oleju czosnkowego poprzez destylację z parą wodną. W tym procesie pokruszony czosnek poddawany jest kąpieli parowej w wysokiej temperaturze.

Pomiędzy wieloma roślinami leczniczymi, czosnek (łacińska nazwa allium sativum) jest prawdopodobnie jedynym, którego użyteczność została tak mocno potwierdzona. Stosowano go do celów leczniczych już w epoce kamiennej. Pierwsze zapiski na jego temat pochodzą, sprzed około 4,5 tysięcy lat!

Czosnek jest rośliną łatwą w uprawie. Jest to też doskonały ekologiczny środek do zwalczania szkodników ogrodowych, gdyż żadna roślina rosnąca obok czosnku nie będzie przez nie atakowana.